zondag 24 april 2011

Zalig Pasen

Voor heel wat gelovigen is het momenteel moeilijk om Pasen echt te ‘vieren’.  Tegenover de blijde boodschap van de verrezen Christus, staan de stuitende arrogantie van zichzelf goedpratende ‘dienaars van God’, die zich aan kinderen vergrepen hebben, de pompeuze pretentie van een kerkinstituut dat zich hult in misdadig stilzwijgen, het anachronisme van gebaren, gebruiken en gedachten die haaks staan op de realiteit die we als moderne mensen beleven.

Hoe zou de verrezen Christus zélf tegen dit schouwspel aankijken?  Zou hij achter de machthebbers van ‘zijn’ Kerk blijven staan?  Zou hij de ex-bisschop van Brugge een alibi verlenen?  Zou hij de omertà rond het diepe leed van de slachtoffers van seksueel misbruik in stand houden?   Zou hij instemmen met het gesloten machtssysteem van een kerkinstituut dat continu oordelen velt over de ‘moraliteit’ van dagelijkse handelingen in het leven van doodgewone mensen, maar er niet in slaagt schuld te bekennen voor eigen wangedrag?  Of zou hij ze de tempel uitjagen, zoals hij dat zonder scrupules deed ‘in zijn tijd’?

Het tragische is immers dat gelovigen door de publieke opinie zo close worden geïdentificeerd met de uitwassen van het ‘instituut’ Kerk, dat de essentie van hun levenshouding overspoeld dreigt te worden door de brakke, zerpe stroom van schandalen en geschonden vertrouwen.

Nochtans is het wel degelijk zinvol om te willen leven naar het voorbeeld van de man van Nazareth, om in het leven andere dimensies en mogelijkheden te zien dan de waan van de dag, om jezelf niet in alle omstandigheden als het absolute centrum van de wereld te beschouwen, om je verbonden te weten met mensen – nu, in het verleden en in de toekomst – die oprecht het ‘goede’ willen doen.

In dat opzicht heeft Pasen een betekenis voor iedereen die zich aangesproken voelt door de authenticiteit en de diepe zingeving die schuilgaat achter twintig eeuwen christelijke waardenbeleving.

Iemand “zalig Pasen” wensen betekent dan hem of haar “verrijzenis” toewensen om te komen tot nieuw leven: beter, oprechter, authentieker, minder hypocriet, meer gericht op het goede, op samenhorigheid, op vriendschap en op zorgzaamheid.

De idee dat mensen op elk ogenblik een nieuwe start kunnen nemen, dat ze zich kunnen omkeren en nieuwe prioriteiten kiezen, dat ze de eelt van hun ziel kunnen schrapen en ontvankelijk kunnen worden voor wat essentieel is in het leven en het samenleven, is een bij uitstek christelijke gedachte.

Geloven is geen kwestie van bang regeltjes volgen die door anderen ‘in naam van God’ worden opgelegd.  Geloven verplicht je niet tot een zielig leven als grijze muis in afwachting van een oogverblindend hiernamaals.  Geloven is een dimensie in je leven die aansluit op het besef en het bewustzijn dat er méér is dan de puur materiële realiteit, dat er een diepe verbondenheid bestaat die de grenzen van tijd en ruimte overstijgt, dat er een onverwoestbaar streven in de mens schuilt om goed te zijn en goed te doen.

Die authenticiteit, openheid en solidariteit wens ik graag iedereen toe die vandaag Pasen wil vieren.  

Intussen moet de Kerk niet verbaasd zijn dat gelovigen twijfelen aan de geloofwaardigheid van hun officiële instituut.  De Kerk moet dringend afstand nemen van de ‘rotte appels’, zich diep verontschuldigen ten aanzien van alle slachtoffers van (machts)misbruik, eigendunk overboord gooien en een voorbeeld nemen aan de reële levenswijze van de man van Nazareth.

Laat ons de priesters, parochieverantwoordelijken en gelovigen die de weg van oprechtheid en eerlijkheid kiezen, aanmoedigen om samen een levensechte gemeenschap te vormen, die zingeving verdiept, pesoonlijke consequentie bevordert en die een rol van betekenis kan spelen in de verdere emancipatie van de “reële” wereld, op basis van de waarden die Christus heeft voorgeleefd.

Zalig Pasen!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten